یا امام رئوف

نه دلم میخواهد به تور« ایتالیا» و« اسپانیا »بیفتم
و نه بادام چشمهای« چینی ها »و «ژاپنی ها» را ویار کرده ام
نه نسیم «دبی» و« استانبول» به کله ام زده است
و نه هوس دو بیتی «بابا طاهر» کرده ام
حتی «منار جنبان» هم دلم را نمی لرزاند
نه مات« کیشم »و نه موجی «خزر».
فاتحه ی «سعدی »و«حافظ» را هم از همین جا میخوانم
من فقط یک بلیط رفت «مشهد» میخواهم
ترجیحا بدون برگشت...

بدون برگشت

پی نوشت:می دانم می آیم ولی امسال دگر نه مبعث شاید زمانی دگر...

عمل به تکلیفی که نمیدانند چیست

احمقانه ترین سبک مبارزه، مبارزه‌ی بدون شناخت و آگاهی از مدل مبارزاتی دشمن است و ساده لوحانه است که به شکست کسی فکر کنی در حالی که هیچ شناختی از توانمندی‌هایش نداری. گاهی  اما قبل از اینکه به شناخت و مبارزه‌ی با دشمن فکر کنیم باید تعریف دقیقی از دشمن داشته باشیم تا توپخانه‌ی خودی گلوله‌هایش را بر سر نیرو‌های غیر خودی بریزد نه اینکه از نیروهای خودی تلفات بگیرد.

دشمنی در برابر دوستی است و اقتضاي دوستي اين است که انسان نسبت به ديگري يک حالي داشته باشد که نمي‌خواهد به او ضرري بخورد و بخواهد منفعتي به او برساند. انسان وقتي کسي را دوست دارد، علاقه دارد که به او خدمتي کند. خيرش را مي‌خواهد و مواظب است اگر ضرري بخواهد به او برسد، مثلاً حيواني به او حمله کند، دشمني او را اذيت کند، مانع شود. با این تعریف از دوستی، اصل دشمني اين است که رابطه يک موجود ذي‌شعور و آگاهي، اعمّ از انسان يا جنّ يا شيطان، با يک موجود ذي‌شعور ديگر طوري باشد که از اينکه به او ضرر بخورد، باکي نداشته باشد. هر رفتاري را که بخواهد انجام دهد، ولو به ضرر طرف تمام شود، و ابائي نداشته باشد. دشمن يا اصلاً مي‌خواهد نابودش کند يا مي‌خواهد به آن ضرر بزند يا لااقل باکي ندارد از اينکه به او ضرر بخورد. شرط دشمني اين نيست که حتماً کينه‌اي نسبت به طرف مقابل داشته باشد، به اين نحو که يکبار از او ضرري ديده باشد و حالا بخواهد تلافي کند.

حضرت آدم چه ضرری به شیطان زده بود که شیطان گستاخانه در مقابل خدا می‌ایستد و می‌گوید: فَبِعِزَّتِكَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ﴿۸۲-سوره ص﴾؟! بجز این بود که خدا آدم را آفرید، از روح خود در او دمید و پس از آن شیطان دشمن آدم شد و کار را به آنجا کشاند که خداوند از بنی آدم عهد بگیرد که از وی پیروی نکنند، در حالی که هنوز متولد نشده و پای به جهان خاکی نگذاشته ننهاده بودند؟  أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يَا بَنِي آدَمَ أَن لَّا تَعْبُدُوا الشَّيْطَانَ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِينٌ(یس/60).

اين يک نوع دشمني است که ممکن است کساني درصدد ضرر زدن به ديگري باشند، ولی گاهي ممکن است قصد ضرر زدن نباشد و فقط به دنبال منفعت خودشان باشند؛ ولي باکي ندارند که منفعت‌شان، موجب ضرر ديگري شود. گاهي يک کاسب بازاري به دنبال منفعت خودش مي‌باشد و قصد ندارد که حتماً به مشتري ضرر بزند. دشمني خاصّي با مشتري ندارد. او مي‌خواهد منفعت بيشتري ببرد. ممکن است براي اينکه منفعت بيشتري ببرد، جنس تقلّبي بفروشد. جنس تقلبي اگر خوردني باشد، مشتري را مريض مي‌کند و اذيت مي‌شود، و اگر پوشيدني باشد، آن جنس زود از بين مي‌رود و مشتري ناراحت مي‌شود؛ ولي کاسبي که فقط به دنبال منفعت خود باشد، باکي ندارد و مي‌گويد: هر چه بادا باد. من سود خودم را ببرم او هر طور مي‌خواهد بشود.

---

پ.ن: این مطلب ادای دین من به تمام کسانی است که برای "عمل به تکلیفی که نمیدانند چیست" در عذابند!

میراث از دماغ فیل افتاده ها !

من مستند میراث آلبرتا را نگاه نمی کنم. همان چند دقیقه اش را هم که نگاه کردمبرایم بس بود تا از خشم و نفرت لبریز شوم. راستش را بخواهی من همیشه خدا ازشریفی ها حالم بهم می خورده است. من از آن قیافه های متکبر مغرور که در سیستم معیوب آموزشی کشور وارد آن دانشگاه متهوع  ناشریفشان شدند و خیال برشان داشت که همه هیکلشان مغز است حالم بهم می خورد. من از آن دختر پر چانه ابتدای فیلم که آدم های غرب را خیلی نایس می بیند چندشم می شود. من حتی از اسم دانشگاههای آمریکا و کانادا هم بدم می آید. وقتی کسی زیر گوشم از استنفورد و یو بی سی وآلبرتا می خواند بدنم کهیر می زند. من از آن توالت شور دانشگاه کلگری که باپرچم آذربایجان عکس می گیرد و گروههای تجزیه طلبی به راه می اندازد نفرت دارم.والله 90 درصد دانشگاههای کانادا از دانشگاه آزاد نجف آباد ما کمترند. به خداقسم دانشگاههای کانادا از گشنگی به دریوزگی افتاده اند. به موی ریش حضرت انیشتن قسم دانشگاههای اسکاندیناوی یک مشت آدم بی کاره خوشگذران تنبل تحویل جامعه می دهند. من در یک کنفرانس در شهر اتاوا سال گذشته دیدم که سطح کار بچه های ایرانی دانشگاههای کانادا چیست. به خدا قسم اگر کاری که می کنند ذره ای شگرف تر و خارق العاده تر از آن چیزی باشد که بچه های دکترای بی ادعای دانشگاههای ایران انجام می دهند. من در اینجا در این چند سال آدم های زیادی رادیدم که از ایران آمده بودند و خنگ بودند. تقصیر خودشان نبود که خنگ بودند.مادرزادی این طور بودند. گیرایی شان کند بود. آدم های تیزی نبودند. پول پدربدبختشان را برداشته بودند و آمده بودند مثلا درس بخوانند. حالا وقتی می بینم همین ها توی آن صفحات فیس بوقشان مستند میراث آلبرتا را به اشتراک گذاشته اندخنده ام می گیرد. والله ما میراث هیچ کجا نیستیم. خود من نمی دانم چه طور شدسر از این جا در آوردم. همه سالهای دوران لیسانسم به تنبلی و بی عاری گذشت. نهالگویی برای درس خواندن داشتم و نه مسیری برای اندیشیدن. بیشترش هم تقصیراستادهایی بود که داشتیم. هیچ کدام نهال عشق ورزی در راه علم را در وجود مانکاشتند. 5 سال گذشت تا یک روز یک پیرمرد هفتاد ساله آمریکایی به من آموخت که می شود به جای دختر عموی اطواری بد ترکیبت عاشق سیالات هم شد. حالا که به آن سالها فکر می کنم حالم از خودم بهم می خورد. یک آدم حیف نان که سالهای جوانی اش را به بطالت گذراند. آدم تیزی بودم. نه اینکه خیال کنی باهوش بودم ها. نه ابدا. فقط تیز بودم. سر کلاس کل قضیه را می گرفتم اما درس نمی خواندم. آن طورکه شایسته اش بود درس نخواندم. شکریه هم می گفت. به حمید می گفت این رفیق توچرا خودش را هدر می دهد و درس نمی خواند؟ آدم نبودیم دیگر. القصه اینکه ما هم مغز نبودیم. اندازه ما هزاران هزار بود و هنوزم هست. آن مملکت آدم عاشق میخواهد. آدم بی توقع و کم ادعا که با سختی ها بجنگند. با گرسنگی و بی پولی سرصلح داشته باشد. یکی که چهار پنج سال از عمر جوانی اش را بی مزد و منت دردانشگاه های ایران صبح ها در آزمایشگاه فلان دکتر عرق بریزد و بعدازظهرهامسافر کشی کند و شکمش را سیر کند. یا در بهترین حالت در فلان موسسه آموزشی بهبچه های مردم یاد بدهد که برای کنکور ارشد چه طور تست بزنند. من این طور آدمیبودم. یعنی برایم هیچ وقت مهم نبوده که ته جیبم چقدر پول ماسیده باشد. اما نمیدانم چه شد که سر از اینجا در آوردم. راستیتش من برای اینجا نبودم. به هر حالداستان این است که آن مملکت نیاز به مغزهای بادکرده مدعی ندارد. همان بهتر کهگورشان را از آن خراب شده گم کنند و دیگر پشت سرشان را هم نگاه نکنند. اینهاییهم که از آن کشور  رفته اند و صبح تا شب شعار میهن دوستی و وطن پرستی سر میدهند را از من می شنوید زیاد جدی نگیرید. آن چنان ریشه کرده اند که این حرفهای صد من یک غار را از روی فلاکتشان و از اینکه می دانند دل کنندنشان کارحضرت فیل است می زنند.
---------------------------------------------------------------------------------
پی نوشت:باسلام یادم رفته بود به این پست پی نوشتی بزنم وبگویم که این مطلب را یکی از دوستان ما که الان در ایالات متحده آمریکا مشغول به تحصیل بودند فرستادند ونوشته ای که خوانده شد نوشته بنده نیست ولی در خیلی از بخش های این نوشته با او هم نظر می باشم....همین
البته لازم به ذکر است بنده 6 یا 7 باری این مستد را دیدم...از جشنواره فجر تا رونمایی فیلم در دانشگاه شریف و تا پخش سی دی این مستند....