تلنگری بزرگ

_{تعجب می کنم از مصیبت خوانی برخی دوستانِ زانو بغل کرده. اصلا معتقد نیستم فاجعه ای رخ داده یا قرار است لطمه‌ای به اسلام وارد شود. فکر می‌کنم ما دوستانِ جوان تجربه ی «2 خرداد» را نداشته ایم. کمی تا قسمتی ازروز بعد از دو خرداد را بیاد می‌آورم که سنی نداشتم ولی آن چیزی که معیار و مصداق برای خانواده ام  از انقلابی‌گری بود را که به در خیابان‌ها نمی‌دیدم، احساس می کردم همچون غریبه ای هستم در آن شهر و درآن کشور. حس تنفر و انتقام در فضای آن دوران شاید در اطرافیانم موج می زد. شنبه که در شلوغی ترافیک پیاده رو های تهران گیر کرده بودم و شادی مردمی که به خیابان ریخته بودند را تماشا کردم، چنین حسی که آن دوران باز هم می گویم شاید تنفر من نداشتم. احساس کردم همه مان در این 8 سال رشد کرده ایم. یاد گرفته ایم که باید در کنار «دیگرانی» زندگی کنیم که لزوما مثل ما نیستند و مثل ما فکر نمی کنند.
شخصا بر این باورم که این رشد را بیش از همه مدیون «امام سید علی خامنه ای» هستیم. در تاریخ ایران هیچ کس به اندازه ایشان در تثبیت ریشه های مردمسالاری در این سرزمین نقش نداشته است. هیچ ارباب قدرتی در ایران به اندازه او پای رأی مردم نایستاده است: حتی آن گاه که رأی مردم به کسی تعلق یافته که «مطلوب» او نبوده است، حتی آن گاه که «منتخبِ مردم» رو در روی او ایستاده است.
حادثه مهمی بود. دو روز قبل از انتخابات. مخاطب قرار گرفته شدنِ آنهایی که «موافق نظام جمهوری اسلامی نیستند»، توسط رهبر انقلاب. او بزرگوارانه، کسانی که «قهر» کرده بودند را «صدا» زد. کاملا محترمانه. «مخالف بودنِ» آنها را، بدون هیچ تحقیری، به رسمیت شناخت. ناباورانه برگشتند و به صاحب «صدا» نگریستند. با گوش خود شنیدند که به آنها یادآور شد که ایران کشور آنها هم هست. لحظه باشکوهی بود. گویی همین لحظه برای آنها کافی بود. گویی همه ی مطالبات و گلایه ها در این لحظه ی بی سابقه ی «دیدار» فراموش شد. گویی در آن لحظه توانستند در چشم های او «صدق» را ببینند. چشم هایی که می گفت: «اهل خیانت نیستیم». به گمانم همان لحظه، همان نگاه بود که کار را تمام کرد. تصمیم گرفتند که «اعتماد» کنند. نمی خواهم بگویم همه این 18 میلیون از آن «قهر کرده ها» بودند. اما بخشی از آن بودند.
براستی چرا رهبر چنین کرد؟ مگر نمی دانست آنها به چه کسی رای خواهند داد؟ افق دید او فراتر از سطحِ برنده و بازنده انتخابات است. انگار خواست یک بار برای همیشه به آن چشم های خیره، به جهان، به تاریخ، نشان دهد که جمهوری اسلامی حتی به اندازه هفت دهم درصد نیز در آراء مردم دست نمی برد. گویی می خواست برای نسل های آتی روشن کند که راهِ تغییر، تنها و تنها از مسیر صندوق رای و از مسیر قانون می گذرد. تثبیت شدن این «باور» چقدر برای نظام ما قیمت دارد؟ کیست که بتواند برای این جلب «اعتماد» قیمتی بگذارد؟ قطعا صدبار بیشتر از برنده شدن این نامزد یا آن نامزد ارزش دارد. میلیاردها دلار اگر برای تبلیغ «جمهوری اسلامی» در سطح جهان هزینه کرده بودیم، چنین حاصلی نمی داشت.} 

 _{وقتی دیدم حتی «عباس عبدی» هم قدرِ نقشِ رهبری در خلق این رخداد بزرگ را شناخته است، امیدوار شدم که در آستانه دوران سیاسی تازه ای هستیم. متاسفانه تاکنون «دیگران» پرهیز می کردند از بیان برخی حقایق درباره رهبر. «ما» هم تصویر و گفتار رهبر را معمولا فقط برای مخاطب «حزب اللهی» بسته بندی و توزیع کرده بودیم. شاید قدری دیر شده باشد. اما باید باب «خامنه ای شناسی برای مخالفان» را بگشاییم .به گمانم اگر رهبر را آن گونه که هست بشناسند، دیگر کسی برای «براندازی» تره هم خرد نمی کند. می فهمند که با این نظام می شود کار کرد. می فهمند که با این نظام می شود زندگی کرد. انتخابات اخیر این حقیقت را به شکل انکار ناپذیری آشکار کرد. تنها بازنده این انتخابات کسانی هستند که آرزو داشتند مردم از نظام قطعِ امید کنند. و چه رسوا شکست خوردند. هر چند که پیروزی مان نیز همراه با تلخی بود ولی بر این باورم که:}

_{وما این روزهای پیروزی و شکست را بین مردم می گردانیم تا خدا مومنان را معلوم دارد"سوره آل‌عمران140"}

_{............................................}

_{پی نوشت:}

_{- در خط دهی و نوشتار این مطلب دوستان زیادی کمکم کردند...از همه شون متشکرم. (مخصوصا از آقا شهاب عزیز)}

_{- دیگر با این تلنگر بزرگ که انتخابات 92 باشد دوستان لطفا  همت کنند واز خواب زمستانی بیدار شوند که وقت تنگ است.}

مرا ببخش...

خدایا بخاطر تمامی نفهمی هایم مراببخش...

خدایا بخاطر همه نعمتهایی که به من دادی و اما نتوانستم شکرگذارش باشم مراببخش...

خدایا بخاطر لحظاتی که نتوانستم از نفسانیتم بگذرم مرا ببخش...

خدایا بخاطر تمامی لحظاتی که تو در کنارم بودی و من مشغول معصیت مرا ببخش...

خدایا بخاطر تمامی آن دسته از لحظاتی که مرا بخشیدی اما من هم شخص سابق بودم بازهم مرا ببخش...

خدایا، خدایا، خدایا

مرا ببخش